Afbeelding

DAG_011: DUBROVNIK, filmtoerisme

Deze laatste echte Buitex dag begint anders dan de andere dagen. Vanwege de pech in het Biokovo gebergte starten we de dag met twee derde deel van de gehele groep. De rest van de groep, onderweg vanuit Split, zal later op de dag aansluiten. De abnormale situatie doet echter niets af aan de prachtige entree die de oude stad van Dubrovnik biedt. Onderweg van het hostel naar de oude stad dalen we af langs de rotsachtige kust van Dubrovnik.  De oude vestingstad met zijn haven ligt op het laagste punt van Dubrovnik en is daarom goed zichtbaar vanuit de wijde omgeving. Dit deel van Dubrovnik is het beste te omschrijven als één groot kasteel. Het centrum van Dubrovnik bevindt zich binnen dit kasteel. Voordat we door één van de imposante poorten naar binnen gaan moeten we ons eerst langs een leger van touraanbieders heen bewegen. Het lijkt wel alsof iedere inwoner van Dubrovnik zijn eigen stadstour of Game of Thrones tour aanbiedt. Er worden niet alleen ‘walking tours’ aangeboden, ook tours over het water vinden gretig aftrek bij de talloze toeristen. Gelukkig bevinden de meeste touraanbieders zich buiten de oude stad. Eenmaal binnen wordt pas echt duidelijk hoe goed de oorspronkelijke architectuur behouden is gebleven. Wanneer je de toeristische activiteiten wegdenkt zou je zweren dat je in een echte middeleeuwse stad rondloopt. Het is dan ook niet gek dat Dubrovnik het decor vormt voor ‘Kings Landing’ in Game of Thrones en Canto Bight in de nog uit te brengen Star Wars 8. Opvallend zijn de vele kalkstenen straten en gebouwen waardoor de stad een wit/geel uiterlijk heeft. De straten zijn zoveel belopen dat het kalksteen is gaan glanzen als marmer. Het nadeel van de gepolijste straten is dat zij wanneer ze nat zijn ook ontzettend glad worden. Dit heeft een zeker commissielid ook ervaren toen hij op slippers door Dubrovnik liep.

Dubrovnik is, mede vanwege het filmtoerisme, een van de meest toeristische steden van Kroatië en dit zorgt voor een groot contrast in de stad. De ‘buitenkant’ van alle gebouwen alsmede de stadsmuur is authentiek. Binnenin de gebouwen vind je echter voornamelijk homogene souvenirwinkels, restaurants en bars. Ook de captain candy snoepwinkels, die we in iedere Kroatische stad tegenkwamen, zijn in Dubrovnik oververtegenwoordigd. De keerzijde van het (film)toerisme laat zich dan ook bij uitstek gelden in Dubrovnik. Het belopen van de 2 kilometer lange stadsmuur is dé toeristische attractie van Dubrovnik. De ‘on-Kroatische’ toegangsprijs van ruim 20 euro per persoon weerhoudt ons er echter van deze activiteit te ondernemen.

Na een korte tour door het centrum kregen we de mogelijkheid om de stad op eigen tempo te verkennen. Een grote groep rende natuurlijk direct naar de dichtstbijzijnde ‘Game of Thrones’ souvenir winkel om deze leeg te kopen en een foto te maken op de ‘Iron Throne’. Intussen zochten vele de schaduw op bij de fantastische baai van Dubrovnik of dronken een koud drankje bij een terras. Al hoewel Dubrovnik al een geweldige stad op zichzelf is waren vele van ons vooral als ‘Game of Thrones’ fans aanwezig. Als zo gezegde ‘film tourist’ zie je een extra laag in de stad die normaal niet zichtbaar is voor mensen onbekend met de serie ‘Game of Thrones’. Plekken van de stad die voor de geschiedenis van Dubrovnik niet van grote waarde zijn kunnen voor fans van de serie kenmerkend zijn voor het verhaal. In ‘Kings landing’, de naam van Dubrovnik in de serie, is er een belangrijke scene waar de koningin van een grote trap naar beneden moet lopen terwijl ze met poep en vuil besmeurd wordt en wordt uitgescholden. Doordat deze trap ook echt terug te vinden is in Dubrovnik verzamelen hier vele fans van de serie om foto’s te maken en de scene na te spelen.

De trap en straten zijn niet de enige elementen van Dubrovnik wat echt ‘Game of Thrones’ is maar het hele uitzicht van de stad is herkenbaar voor fans van de serie. Dit geeft je echt het gevoel dat je in die wereld leeft en daar kan rond lopen. In tegenstelling tot attractieparken komt een stad zoals Dubrovnik veel dichterbij het realisme van een serie of film zover dat kan. Dit is mogelijk ook de verklaring waarom het filmtoerisme zo groot is. Al met al vormt Dubrovnik een bijzondere afsluiting van deze bijzondere reis.

Door Floris Bijer & Stefan van Lier

Advertenties

DAG_010: BIOKOVO, het drama van Biokovo

Het letterlijke hoogtepunt van de reis leidde tot een waar dieptepunt. Deze dag stond in het teken van het Biokovo gebergte dat tevens een nationaalpark is. Dit park bevat door haar reliëf een ongekende uitzonderlijk schoonheid en biedt huisvesting voor beren, zwarte weduwes en slangen.

Ons avontuur op de berg startte echter vredig. We bezochten de Botanische tuin van fra Jure Radić, deze bestond uit een steil bergpad dat wij bewandeld hadden en vormde een plek waarin alle soorten die in het gebergte voorkomen bewondert kunnen worden. Hij is medeverantwoordelijk voor de oprichting van het Nationaal Park.

Vervolgens werd onze reis naar de top vervolgd. Na een korte stop bereken we de top van de Sv. Jure berg, de op een na hoogste berg van Kroatië (1.762m).  Vanaf hier zie je Split en de eilanden Hvar, Brač, Korčula, Vis, en met helder weer (wat wij niet hadden door bosbranden en mist) zou het zelfs mogelijk zijn om de op 252 kilometer afstand gelegen Monte Gargano van Italië te zien. Ook op een andere manier is Biokovo uniek. Op vrijwel geen enkele plaats ter wereld liggen zulke hoge bergen zo dicht bij de zee. De structuur van de bergen, de flora en fauna en de vele dieren die er een plaatsje hebben gevonden, maakten het gebied speciaal genoeg om een groot gedeelte ervan (19.950 ha) in 1981 tot nationaal park te verklaren.

Op de terugweg sloeg echter het noodlot toe. Benzine in de busjes raakte langzaam op. We zouden nog net de voet van de berg kunnen hebben bereikt als de koppeling van een busje niet was doorgebroken. Hierdoor waren wij gestrand op 1500 meter hoogte. Langzaam ging de zon onder en er werd gevreesd op een nachtrust tussen de beren en slangen, wat natuurlijk het woord rust in nachtrust weg neemt.

Gelukkig was er de reddingsbrigade bestaande die met het enige nog werkende busje benzine gingen halen beneden aan de berg. Ook was er een reddingsteam op een bergtop die de buitenwereld probeerde te bereiken. De afwezigheid van bereik bracht ons naar het topje van een berg. Telefoonbatterijen liepen langzaam leeg… toch was er na 190 telefoontjes redding onderweg.

Dit incident leidde toch wel tot groepsbonding in een klein café gelegen op de berg. De groep kwam hier dichter tot elkaar. Langzaam ging de zon onder. Maar daar was een reddingsbusje dat de groep voor een deel door midden spleet. 18 mensen konden direct door naar Dubrovnik terwijl de andere 9 mensen op Split moesten overnachten.

De tocht naar Dubrovnik liep echter ook niet vlekkeloos. De douane vond een groep studenten die om 2 uur ’s nachts nog even de grens van Bosnïe wil oversteken een beetje verdacht. Dus alle koffers moesten uitgepakt worden en de bus werd grondig doorzocht naar eventuele sporen van drugs of wapens. Er werd natuurlijk niets gevonden.

De ochtend erna werden we gelukkig weer herenigd omdat de Split groep een nieuw busje had weten te huren en konden we de reis nog gezellig met z’n allen afsluiten in Dubrovnik, de eindbestemming van onze pelgrimstocht.

Door Gerben Hartgerink

DAG_008: SPLIT, Waterfront, nieuw en oud

Op deze mooie zondag ochtend staan we weer eens vroeg op zodat we optijd kunnen vertrekken richting Split (ofwel de stad die vernoemd is naar je favoriete ijsje – Gerben, 2017), wat maar een klein stukje reizen is vanaf de appartementen in Trogir. Daar aangekomen is meteen al goed te zien dat de belangrijkste economische activiteit van deze stad het toerisme is. En net als alle andere groepen toeristen hebben wij natuurlijk ook een stadsrondleiding georganiseerd door Ella en Gerben a.k.a. Gellarben.

De rondleiding die we volgen begint bij een moderne kerk en venetiaanse vestingwerken. Hierna brengt de wandeling ons naar Park Josia Jurga Strosmayera dat in 1859 aangelegd is. Na een kleine rondkijk zijn we naar het meest toeristische deel van de stad gegaan: door een poort waar Romeinen nog steeds de wacht hielden kwamen we bij het paleis van Diocletanius dat rond 300 na Christus werd gebouwd. Hierin kun je goed de romeinse basis zien met daaroverheen de verschillende culturele invloeden die deze stad gekend heeft. Om weer terug in het nu te komen eindigen we onze rondwandeling bij het waterfront in Split. Wat ontworpen is door 3LHD Architecten en genoeg ruimte en zon biedt voor vele activiteiten.

Aangezien in een gemiddelde Buitex 2017 dag een aantal trappen niet kunnen ontbreken, biedt het middagprogramma de mogelijkheid om het gebrek aan traptreden in het ochtendprogramma even in te halen. ’s Middags staat namelijk Berg Marjan op het programma. De berg bevindt zich op het puntje van het schiereiland waarop Split gelegen is, bijna direct langs het stadscentrum. Tot de jaren vijftig van de vorige eeuw bestond Marjan grotendeels uit kale rotsen, maar destijds werd er een programma opgezet om de berg vrijwel volledig te bebossen. Er is dan ook een soort grens ingesteld tot waar er bebouwd mocht worden. Boven die grens bevinden zich alleen enkele kerkjes, een dierentuin en een begraafplaats. En ja, ook deze keer is het het traplopen meer dan waard; bovenop de berg bevindt zich een uitkijkpunt waar je uitkijkt over de binnenstad van Split, de havens, de industrieterreinen en de zee inclusief een aantal van de Dalmatische eilanden.

De rest van de middag mag iedereen op zijn eigen manier invullen; sommigen nemen wat extra tijd om uit te rusten van de bergwandeling en gaan lekker in een parkje zitten en anderen kunnen geen genoeg krijgen van het traplopen en bezoeken nog een toren behorend tot het paleis van Diocletanius.

’s Avonds komt iedereen weer bij elkaar om met zijn allen te eten bij een restaurant genaamd ‘Fabrique’ en Thije sluit de avond af met een vlog (die we hopelijk nog ergens terug gaan zien).

DAG_007: SIBENIK, herrezen na de oorlog

Op dag 7 zijn wij vanaf de camping bij Gospić naar Šibenik afgereisd.

Šibenik, een vestingstad te grootte van Wageningen aan de Kroatische kust, heeft in zijn geschiedenis na de middeleeuwen relatief weinig oorlogen meegemaakt, ondanks dat het wel vaak bedreigd is. Met name nadat in de Venetiaanse tijd de vestingwerken gebouwd waren – door de bevolking zelf, nota bene – , is de stad slechts eenmaal belegerd en daarna met rust gelaten. Pas in de moderne tijd, met de tweede wereldoorlog, kwam de oorlog terug, en wel alsof het nog iets in te halen had voor de voorgaande eeuwen. Šibenik werd zwaar gebombardeerd en liep veel schade op. Onder het communistische Joegoslavische regime werd de stad weer herbouwd, maar bij het opbreken van Joegoslavië is de stad opnieuw zwaar bestookt.

Ook nu nog is men bezig de stad te herbouwen, met oog voor zowel de stad zijn historie als voor functionaliteit. Voorbeeld hiervan zijn de vier historische forten van de stad, gelegen op hoge plekken in de stad en lang ontdaan van hun militaire functie. Tijdens onze excursie hebben wij twee hiervan bezocht: fort Sint Michael, dat is omgebouwd tot een openluchttheater compleet met cafè, en fort Barone, omgebouwd tot klein museum en omringt door park. Beide locaties zijn vrij recent herontworpen en omgetoverd tot unieke publiekstrekkers die meer zijn dan een hoop oude stenen.

Het gereconstrueerde Fort Sint Michael is samen met het toegevoegde openluchttheater geopend omstreeks 2014. In de eerste twee jaar heeft het fort meer dan 250.000 bezoekers gehad, en zijn er meer dan 63 evenementen georganiseerd. Als er geen voorstellingen zijn, is het fort goed te bezichtigen.

De verbouwing van Fort Barone, vernoemd naar Baron Degenfeld die de verdediging van de stad leidde tijdens de Ottomaanse belegering, duurde tot begin 2016. In die tijd is het fort opgeknapt en voorzien van een café met een focus op lokaal. Toch blijft een van de hoofdattracties van het fort het uitzicht dat het bied op historisch Šibenik en de zee waar het aan ligt.

Hoewel de stad door de recente oorlogen zwaar getroffen is, was bij ons bezoek daar weinig van te zien. Slechts af en toe vingen we een glimp op van door oorlog beschadigde gebouwen. De binnenstad lijkt vrij weinig te hebben geleden onder de gevechten of is zeer goed herbouwd, gezien de prachtige oude straatjes en gebouwen die er te vinden zijn.

Al met al is Šibenik een goed voorbeeld van hoe als stad om te gaan met historisch erfgoed en is het zeer goed in staat gebleken tot herstel, waardoor het zeer de moeite waard is om te bezoeken, voor landschapsarchitecten, planners, en ieder ander.

Door Maarten Arends

DAG_006: ZADAR, de geluiden van het Zee-orgaan

Deze ochtend werden we keivroeg ons bed uitgetoeterd om ons klaar te maken voor een educatief tripje naar de universiteit van Zadar. Aangekomen in Zadar bereikten we na een extra toeristisch rondje door de woonwijk de ‘campus’ van de uni. We werden ontvangen door Anica Cuka, associate professor bij departement van Geografie. We mochten plaatsnemen in de Kroatische schoolbankjes waar Anica ons iets verteld heeft over de universiteit van Zadar en haar eigen vakgebied. De studie Geografie heeft zeker overeenkomsten met onze eigen opleiding. Een klein aantal studenten, veel excursies en gevonden informatie in kaart brengen brengen met programma’s als ArcGis.

De universiteit probeerde ook veel contact te leggen met vergelijkbare studies op universiteiten over de hele wereld. Ze verwelkomen ook Erasmus studenten, al werden de colleges wel in het Kroatisch gegeven. Ook vertelde ze ons dat hun studenten ook verschillende “buitenschoolse-maar-toch-studie-gerelateerde” activiteiten doen bij hun studie zoals kleuters uitleggen hoe de “day- and nightswitch” werkt en les geven op de plaatselijke basisschool. Na een korte pauze (met de meest zoete bessensap ooit) heeft Synthia een presentatie gegeven over onze studie en studievereniging Genius Loci. Toen ook deze was afgelopen en alle vragen van Anica over ons systeem met onderwijscommissies beantwoord waren gingen we het bruisende centrum van Zadar in! Toen ze ons vertelde dat ze ons tijdens de rondleiding door de stad ons niets kon vertellen was iedereen een beetje flabbergasted. Later vertelde ze ons dat je een vergunning moet aanvragen om een “tourguide” te zijn en er een flinke boete opstaat als je betrapt wordt op het “illegaal” rondleiden van toeristen.
Tijdens de rondleiding heeft ze toch de wet geschonden en ons wat meer verteld over de prachtige stad.

We zijn van de “nieuwe Campus” via het speciale studentenrestaurant naar het oude universiteitsgebouw gelopen, een prachtig oud pand op de hoek van de kade met uitzicht op de azuurblauwe baai. Daarna heeft ze ons via allerlei straatjes naar het Forum geleid. Dit was een belangrijk punt uit het Romeinse tijdperk. Hier kruisten de hoofdwegen elkaar en was het centrale punt van de stad. Rond het Forum staan verschillende kerken en torens uit verschillende tijdsperken, maar van veel gebouwen zijn slechts resten nog zichtbaar.

Vanaf het Forum liepen we terug naar de kade, waar we het zogenaamde zeeorgel konden aanschouwen. Wanneer de zee op de stenen slaat wordt er lucht naar binnen door pijpen geduwd. Dit zorgt voor het orgelgeluid. Op dit punt eindigde onze tour en na dat Pasha en Pieter klaar waren met het showen van hun duikskills (en beide met een 7.5 werden beoordeeld) konden we gaan lunchen in het centrum. Rond 3 uur hadden we weer afgesproken en namen Synthia en Thije de rondleiding over. Na het bezichtigen van een kerk en een toren te hebben beklommen gaven we ons gewonnen aan de hitte en gingen we op weg naar de airco in de busjes. Na de terugweg door het prachtige landschap en een korte stop bij de Lidl ging het grootste deel van de groep door naar het strand.

We hebben daar nog heerlijk gezwommen, gechilld en gegeten (de pizza was beter dan in Italië). Nadat Pieter en Gerben weer terecht waren reden we weer naar de camping voor een afsluiting van weer een super leuke dag.

Door Julia Paschier & Stephanie Pelgrum

DAG_005: VELEBIT, bergketen op de Europese financieringslijst van Europa

Na een gezellige avond en nacht kunnen we weer vroeg uit bed voor dag 5! Vannacht hebben we voor het eerst geslapen op het eco-camp in Kroatië. Rond 08.00 uur kunnen we rustig buiten ontbijten. De dag staat in teken van ‘de spannende tocht‘. De verrassingstocht van de reis!

Wat gaan we doen? Gisteravond werd de activiteit bekend gemaakt… We gaan kajakken! Om 9.15 uur verzamelen we bij de busjes op de camping om te vertrekken naar een rustige rivier met prachtig uitzicht. Bij het beginpunt staan de Kroatische gidsen al klaar bij de kajaks.

Er worden duo’s gemaakt en we kunnen vertrekken. Het is even oefenen, maar na een paar minuten botsen is iedereen op weg. Sommigen botsen tegen elke kajak die er maar is op en gaan alle kanten op.De route leidt langs een prachtig karstlandschap. Na ongeveer anderhalf uur waren we op het verste punt. Hier uit de boot en even zwemmen. Daarna weer terug naar het beginpunt van de tocht.

Na een supergave ervaring in de kajaks keren we moe maar voldaan terug naar het Camp om naar de supermarkt te gaan en te lunchen. Onderweg in de busjes werd er flink gesocialized met elkaar! ’s Middags konden de fanatiekelingen lekker naar het strand en enkelen gingen uitrusten op de camping. De rit naar het strand voerde over de prachtige bergen en er werd nog gestopt bij het uitzichtpunt. Na flinke haarspeldbochten waar met een gepaste snelheid over werd gecrosst kwamen we bij een vette baai waar we konden zwemmen en zonnen. De rotsen aan de zijkant van de baai vormden een hoogtepunt waar vanaf kon worden gesprongen. Aan de kust was het flink warmer dan landinwaarts. Het water was gelukkig verkoelend. Na enkele uurtjes te hebben uitgerust keerden we terug naar het Camp. Wederom stond de radio lekker hard en hadden we super DJ’s voor de leuke meezingers. Het dak ging er bij een enkel busje echt af. Eenmaal terug op het Camp ging de BBQ aan en is er heerlijk gekookt! Dit werd nog voorgezet in de keuken en de afwas duurde ook nog eeuwen. Maar het was een super gezellige avond!

Door Femke Boscher & Femke Nijhof